سوره ی مباركه ی یس همراه با معنی كامل

برابر با ختم دوازده قرآن است . كسی كه این سوره ی مباركه را بخواند خیر دنیا

و آخرت به او میرسد و او را از بلاهای دنیاو هولهای آخرت دور میكند .     

سوره‌ی مباركه‌ی ‌یس سی و ششمین سوره ی قرآن است كه  جمعاً هشتاد

و سه آیه دارداین سوره‌ دراَوآخر‌ جزء بیست و دو و اَوآیل جزء بیست و  سه قرار
 
گرفته است .

 

بسم الله الرحمن الرحیم

یس (1) وَالْقُرْآنِ الْحَكِیمِ (2) إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ (3) عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ (4) تَنزِیلَ الْعَزِیزِ الرَّحِیمِ (5) لِتُنذِرَ قَوْماً مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ (6) لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ (7) إِنَّا جَعَلْنَا فِی أَعْنَاقِهِمْ أَغْلاَلاً فَهِیَ إِلَى الأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ (8) وَجَعَلْنَا مِن بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدّاً وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لاَ یُبْصِرُونَ (9) وَسَوَاء عَلَیْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ (10) إِنَّمَا تُنذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِیَ الرَّحْمَن بِالْغَیْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَأَجْرٍ كَرِیمٍ (11) إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَكُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ (12)‏ وَاضْرِبْ لَهُم مَّثَلاً أَصْحَابَ الْقَرْیَةِ إِذْ جَاءهَا الْمُرْسَلُونَ (13) إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَیْهِمُ اثْنَیْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوا إِنَّا إِلَیْكُم مُّرْسَلُونَ (14) قَالُوا مَا أَنتُمْ إِلاَّ بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَمَا أَنزَلَ الرَّحْمن مِن شَیْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلاَّ تَكْذِبُونَ (15) قَالُوا رَبُّنَا یَعْلَمُ إِنَّا إِلَیْكُمْ لَمُرْسَلُونَ (16) وَمَا عَلَیْنَا إِلاَّ الْبَلاَغُ الْمُبِینُ (17) قَالُوا إِنَّا تَطَیَّرْنَا بِكُمْ لَئِن لَّمْ تَنتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَیَمَسَّنَّكُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِیمٌ (18) قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَئِن ذُكِّرْتُم بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ (19) وَجَاء مِنْ أَقْصَى الْمَدِینَةِ رَجُلٌ یَسْعَى قَالَ یَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ (20) اتَّبِعُوا مَن لاَّ یَسْأَلُكُمْ أَجْراً وَهُم مُّهْتَدُونَ (21) وَمَا لِی لاَ أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (22) أَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِ آلِهَةً إِن یُرِدْنِ الرَّحْمَن بِضُرٍّ لاَّ تُغْنِ عَنِّی شَفَاعَتُهُمْ شَیْئاً وَلاَ یُنقِذُونِ (23) إِنِّی إِذاً لَّفِی ضَلاَلٍ مُّبِینٍ (24) إِنِّی آمَنتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ (25) قِیلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ یَا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ (26) بِمَا غَفَرَ لِی رَبِّی وَجَعَلَنِی مِنَ الْمُكْرَمِینَ (27)‏ وَمَا أَنزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِن بَعْدِهِ مِنْ جُندٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَمَا كُنَّا مُنزِلِینَ (28) إِن كَانَتْ إِلاَّ صَیْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ (29) یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون (30) أَلَمْ یَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنْ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَیْهِمْ لاَ یَرْجِعُونَ (31) وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِیعٌ لَّدَیْنَا مُحْضَرُونَ (32) وَآیَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ الْمَیْتَةُ أَحْیَیْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبّاً فَمِنْهُ یَأْكُلُونَ (33) وَجَعَلْنَا فِیهَا جَنَّاتٍ مِن نَّخِیلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِیهَا مِنْ الْعُیُونِ (34) لِیَأْكُلُوا مِن ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَیْدِیهِمْ أَفَلَا یَشْكُرُونَ (35) سُبْحَانَ الَّذِی خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنبِتُ الْأَرْضُ وَمِنْ أَنفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا یَعْلَمُونَ (36) وَآیَةٌ لَّهُمْ اللَّیْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ (37) وَالشَّمْسُ تَجْرِی لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ذَلِكَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ (38) وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّى عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِیمِ (39) لَا الشَّمْسُ یَنبَغِی لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّیْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِی فَلَكٍ یَسْبَحُونَ (40)‏ وَآیَةٌ لَّهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّیَّتَهُمْ فِی الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ (41) وَخَلَقْنَا لَهُم مِّن مِّثْلِهِ مَا یَرْكَبُونَ (42) وَإِن نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِیخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ یُنقَذُونَ (43) إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَاعاً إِلَى حِینٍ (44) وَإِذَا قِیلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَیْنَ أَیْدِیكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (45) وَمَا تَأْتِیهِم مِّنْ آیَةٍ مِّنْ آیَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِینَ (46) وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمْ اللَّهُ قَالَ الَّذِینَ كَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ یَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ (47) وَیَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِینَ (48) مَا یَنظُرُونَ إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ یَخِصِّمُونَ (49) فَلَا یَسْتَطِیعُونَ تَوْصِیَةً وَلَا إِلَى أَهْلِهِمْ یَرْجِعُونَ (50) وَنُفِخَ فِی الصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ الْأَجْدَاثِ إِلَى رَبِّهِمْ یَنسِلُونَ (51) قَالُوا یَا وَیْلَنَا مَن بَعَثَنَا مِن مَّرْقَدِنَا هَذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ (52) إِن كَانَتْ إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِیعٌ لَّدَیْنَا مُحْضَرُونَ (53) فَالْیَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ (54)‏ إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْیَوْمَ فِی شُغُلٍ فَاكِهُونَ (55) هُمْ وَأَزْوَاجُهُمْ فِی ظِلَالٍ عَلَى الْأَرَائِكِ مُتَّكِؤُونَ (56) لَهُمْ فِیهَا فَاكِهَةٌ وَلَهُم مَّا یَدَّعُونَ (57) سَلَامٌ قَوْلاً مِن رَّبٍّ رَّحِیمٍ (58) وَامْتَازُوا الْیَوْمَ أَیُّهَا الْمُجْرِمُونَ (59) أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْكُمْ یَا بَنِی آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّیْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِینٌ (60) وَأَنْ اعْبُدُونِی هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِیمٌ (61) وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنكُمْ جِبِلّاً كَثِیراً أَفَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ (62) هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی كُنتُمْ تُوعَدُونَ (63) اصْلَوْهَا الْیَوْمَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ (64) الْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَا أَیْدِیهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا یَكْسِبُونَ (65) وَلَوْ نَشَاء لَطَمَسْنَا عَلَى أَعْیُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّرَاطَ فَأَنَّى یُبْصِرُونَ (66) وَلَوْ نَشَاء لَمَسَخْنَاهُمْ عَلَى مَكَانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطَاعُوا مُضِیّاً وَلَا یَرْجِعُونَ (67) وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِی الْخَلْقِ أَفَلَا یَعْقِلُونَ (68) وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا یَنبَغِی لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُّبِینٌ (69) لِیُنذِرَ مَن كَانَ حَیّاً وَیَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكَافِرِینَ (70)‏ أَوَلَمْ یَرَوْا أَنَّا خَلَقْنَا لَهُمْ مِمَّا عَمِلَتْ أَیْدِینَا أَنْعَاماً فَهُمْ لَهَا مَالِكُونَ (71) وَذَلَّلْنَاهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوبُهُمْ وَمِنْهَا یَأْكُلُونَ (72) وَلَهُمْ فِیهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُ أَفَلَا یَشْكُرُونَ (73) وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ یُنصَرُونَ (74) لَا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَهُمْ وَهُمْ لَهُمْ جُندٌ مُّحْضَرُونَ (75) فَلَا یَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ إِنَّا نَعْلَمُ مَا یُسِرُّونَ وَمَا یُعْلِنُونَ (76) أَوَلَمْ یَرَ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِیمٌ مُّبِینٌ (77) وَضَرَبَ لَنَا مَثَلاً وَنَسِیَ خَلْقَهُ قَالَ مَنْ یُحْیِی الْعِظَامَ وَهِیَ رَمِیمٌ (78) قُلْ یُحْیِیهَا الَّذِی أَنشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّةٍ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِیمٌ (79) الَّذِی جَعَلَ لَكُم مِّنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَاراً فَإِذَا أَنتُم مِّنْهُ تُوقِدُونَ (80) أَوَلَیْسَ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ یَخْلُقَ مِثْلَهُم بَلَى وَهُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِیمُ (81) إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ كُنْ فَیَكُونُ (82) فَسُبْحَانَ الَّذِی بِیَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَیْءٍ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (83)

 

 

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

یس. (1)

سوگند به قرآن حكیم. (2)

كه تو قطعا از رسولان (خداوند) هستى، (3)

بر راهى راست (قرار دارى); (4)

این قرآنى است كه از سوى خداوند عزیز و رحیم نازل شده است (5)

تا قومى را بیم دهى كه پدرانشان انذار نشدند، از این رو آنان غافلند! (6)

فرمان (الهى) درباره بیشتر آنها تحقق یافته، به همین جهت ایمان نمى‏آورند! (7)

ما در گردنهاى آنان غلهایى قرار دادیم كه تا چانه‏ها ادامه دارد و سرهاى آنان را به بالا نگاه داشته است! (8)

و در پیش روى آنان سدى قرار دادیم، و در پشت سرشان سدى; و چشمانشان را پوشانده‏ایم، لذا نمى‏بینند! (9)

براى آنان یكسان است: چه انذارشان كنى یا نكنى، ایمان نمى‏آورند! (10)

تو فقط كسى را انذار مى‏كنى كه از این یادآورى (الهى) پیروى كند و از خداوند رحمان در نهان بترسد; چنین كسى را به آمرزش و پاداشى پرارزش بشارت ده! (11)

به یقین ما مردگان را زنده مى‏كنیم و آنچه را از پیش فرستاده‏اند و تمام آثار آنها را مى نویسیم; و همه چیز را در كتاب آشكار كننده‏اى برشمرده‏ایم! (12)

و براى آنها، اصحاب قریه (انطاكیه) را مثال بزن هنگامى كه فرستادگان خدا به سوى آنان آمدند; (13)

هنگامى كه دو نفر از رسولان را بسوى آنها فرستادیم، اما آنان رسولان (ما) را تكذیب كردند; پس براى تقویت آن دو، شخص سومى فرستادیم، آنها همگى گفتند: «ما فرستادگان (خدا) به سوى شما هستیم!» (14)

اما آنان (در جواب) گفتند: «شما جز بشرى همانند ما نیستید، و خداوند رحمان چیزى نازل نكرده، شما فقط دروغ مى‏گویید!» (15)

(رسولان ما) گفتند: «پروردگار ما آگاه است كه ما قطعا فرستادگان (او) به سوى شما هستیم، (16)

و بر عهده ما چیزى جز ابلاغ آشكار نیست!» (17)

آنان گفتند: «ما شما را به فال بد گرفته‏ایم (و وجود شما را شوم مى‏دانیم)، و اگر (از این سخنان) دست برندارید شما را سنگسار خواهیم كرد و شكنجه دردناكى از ما به شما خواهد رسید! (18)

(رسولان) گفتند: «شومى شما از خودتان است اگر درست بیندیشید، بلكه شما گروهى اسرافكارید!» (19)

و مردى (با ایمان) از دورترین نقطه شهر با شتاب فرا رسید، گفت: «اى قوم من! از فرستادگان (خدا) پیروى كنید! (20)

از كسانى پیروى كنید كه از شما مزدى نمى‏خواهند و خود هدایت یافته‏اند! (21)

من چرا كسى را پرستش نكنم كه مرا آفریده، و همگى به سوى او بازگشت داده مى‏شوید؟! (22)

آیا غیر از او معبودانى را انتخاب كنم كه اگر خداوند رحمان بخواهد زیانى به من برساند، شفاعت آنها كمترین فایده‏اى براى من ندارد و مرا (از مجازات او) نجات نخواهند داد! (23)

اگر چنین كنم، من در گمراهى آشكارى خواهم بود! (24)

(به همین دلیل) من به پروردگارتان ایمان آوردم; پس به سخنان من گوش فرا دهید!» (25)

(سرانجام او را شهید كردند و) به او گفته شد: «وارد بهشت شو!» گفت: «اى كاش قوم من مى‏دانستند... (26)

كه پروردگارم مرا آمرزیده و از گرامى‏داشتگان قرار داده است!» (27)

و ما بعد از او بر قومش هیچ لشكرى از آسمان نفرستادیم، و هرگز سنت ما بر این نبود; (28)

(بلكه) فقط یك صیحه آسمانى بود، ناگهان همگى خاموش شدند! (29)

افسوس بر این بندگان كه هیچ پیامبرى براى هدایت آنان نیامد مگر اینكه او را استهزا مى‏كردند! (30)

آیا ندیدند چقدر از اقوام پیش از آنان را (بخاطر گناهانشان) هلاك كردیم، آنها هرگز به سوى ایشان بازنمى‏گردند (و زنده نمى‏شوند)! (31)

و همه آنان (روز قیامت) نزد ما احضار مى‏شوند! (32)

زمین مرده براى آنها آیتى است، ما آن را زنده كردیم و دانه‏هاى (غذایى) از آن خارج ساختیم كه از آن مى‏خورند; (33)

و در آن باغهایى از نخلها و انگورها قرار دادیم و چشمه‏هایى از آن جارى ساختیم، (34)

تا از میوه آن بخورند در حالى كه دست آنان هیچ دخالتى در ساختن آن نداشته است! آیا شكر خدا را بجا نمى‏آورند؟! (35)

منزه است كسى كه تمام زوجها را آفرید، از آنچه زمین مى‏رویاند، و از خودشان، و از آنچه نمى‏دانند! (36)

شب (نیز) براى آنها نشانه‏اى است (از عظمت خدا); ما روز را از آن برمى‏گیریم، ناگهان تاریكى آنان را فرا مى‏گیرد! (37)

و خورشید (نیز براى آنها آیتى است) كه پیوسته بسوى قرارگاهش در حركت است; این تقدیر خداوند قادر و داناست. (38)

و براى ماه منزلگاه‏هایى قرار دادیم، (و هنگامى كه این منازل را طى كرد) سرانجام بصورت س‏خ‏للّهشاخه كهنه قوسى شكل و زرد رنگ خرما» در مى‏آید. (39)

نه خورشید را سزاست كه به ماه رسد، و نه شب بر روز پیشى مى‏گیرد; و هر كدام در مسیر خود شناورند. (40)

نشانه‏اى (دیگر از عظمت پروردگار) براى آنان است كه ما فرزندانشان را در كشتیهایى پر (از وسایل و بارها) حمل كردیم. (41)

و براى آنها مركبهاى دیگرى همانند آن آفریدیم. (42)

و اگر بخواهیم آنها را غرق مى‏كنیم بطورى كه نه فریادرسى داشته باشند و نه نجات داده شوند! (43)

مگر اینكه رحمت ما شامل حال آنان شود، و تا زمان معینى از این زندگى بهره گیرند! (44)

و هرگاه به آنها گفته شود: «از آنچه پیش رو و پشت سر شماست ( از عذابهاى الهى) بترسید تا مشمول رحمت الهى شوید!» (اعتنا نمى‏كنند). (45)

و هیچ آیه‏اى از آیات پروردگارشان براى آنها نمى‏آید مگر اینكه از آن روى‏گردان مى شوند. (46)

و هنگامى كه به آنان گفته شود: «از آنچه خدا به شما روزى كرده انفاق كنید!»، كافران به مؤمنان مى‏گویند: «آیا ما كسى را اطعام كنیم كه اگر خدا مى‏خواست او را اطعام مى‏كرد؟! (پس خدا خواسته است او گرسنه باشد)، شما فقط در گمراهى آشكارید»! (47)

آنها مى‏گویند: «اگر راست مى‏گویید، این وعده (قیامت) كى خواهد بود؟! (48)

(اما)جز این انتظار نمى‏كشند كه یك صیحه عظیم (آسمانى) آنها را فراگیرد، در حالى كه مشغول جدال (در امور دنیا) هستند. (49)

(چنان غافلگیر مى‏شوند كه حتى) نمى‏توانند وصیتى كنند یا به سوى خانواده خود بازگردند! (50)

(بار دیگر) در «صور» دمیده مى‏شود، ناگهان آنها از قبرها، شتابان به سوى (دادگاه) پروردگارشان مى‏روند! (51)

مى‏گویند: «اى واى بر ما! چه كسى ما را از خوابگاهمان برانگیخت؟! (آرى) این همان است كه خداوند رحمان وعده داده، و فرستادگان (او) راست گفتند!» (52)

صیحه واحدى بیش نیست، (فریادى عظیم برمى‏خیزد) ناگهان همگى نزد ما احضار مى‏شوند! (53)

(و به آنها گفته مى‏شود:) امروز به هیچ كس ذره‏اى ستم نمى‏شود، و جز آنچه را عمل مى‏كردید جزا داده نمى‏شوید! (54)

بهشتیان، امروز به نعمتهاى خدا مشغول و مسرورند. (55)

آنها و همسرانشان در سایه‏هاى (قصرها و درختان بهشتى) بر تختها تكیه زده‏اند. (56)

براى آنها در بهشت میوه بسیار لذت‏بخشى است، و هر چه بخواهند در اختیار آنان خواهد بود! (57)

بر آنها سلام (و درود الهى) است; این سخنى است از سوى پروردگارى مهربان! (58)

(و به آنها مى‏گویند:) جدا شوید امروز اى گنهكاران! (59)

آیا با شما عهد نكردم اى فرزندان آدم كه شیطان را نپرستید، كه او براى شما دشمن آشكارى است؟! (60)

و اینكه مرا بپرستید كه راه مستقیم این است؟! (61)

او گروه زیادى از شما را گمراه كرد، آیا اندیشه نكردید؟! (62)

این همان دوزخى است كه به شما وعده داده مى‏شد! (63)

امروز وارد آن شوید و به خاطر كفرى كه داشتید به آتش آن بسوزید! (64)

امروز بر دهانشان مهر مى‏نهیم، و دستهایشان با ما سخن مى‏گویند و پاهایشان كارهایى را كه انجام مى‏دادند شهادت مى‏دهند! (65)

و اگر بخواهیم چشمانشان را محو كنیم; سپس براى عبور از راه، مى‏خواهند بر یكدیگر پیشى بگیرند، اما چگونه مى‏توانند ببینند؟! (66)

و اگر بخواهیم آنها را در جاى خود مسخ مى‏كنیم (و به مجسمه‏هایى بى‏روح مبدل مى‏سازیم) تا نتوانند راه خود را ادامه دهند یا به عقب برگردند! (67)

هر كس را طول عمر دهیم، در آفرینش واژگونه‏اش مى‏كنیم (و به ناتوانى كودكى باز مى‏گردانیم) ; آیا اندیشه نمى‏كنند؟! (68)

ما هرگز شعر به او ( پیامبر) نیاموختیم، و شایسته او نیست (شاعر باشد); این (كتاب آسمانى) فقط ذكر و قرآن مبین است! (69)

تا افرادى را كه زنده‏اند بیم دهد (و بر كافران اتمام حجت شود) و فرمان عذاب بر آنان مسلم گردد! (70)

آیا ندیدند كه‏از آنچه با قدرت خود به عمل آورده‏ایم چهارپایانى براى آنان آفریدیم كه آنان مالك آن هستند؟! (71)

و آنها را رام ایشان ساختیم، هم مركب آنان از آن است و هم از آن تغذیه مى‏كنند; (72)

و براى آنان بهره‏هاى دیگرى در آن (حیوانات) است و نوشیدنیهائى گوارا; آیا با این حال شكرگزارى نمى‏كنند؟! (73)

آنان غیر از خدا معبودانى براى خویش برگزیدند به این امید كه یارى شوند! (74)

ولى آنها قادر به یارى ایشان نیستند، و این (عبادت‏كنندگان در قیامت) لشكرى براى آنها خواهند بود كه در آتش دوزخ احضار مى‏شوند! (75)

پس سخنانشان تو را غمگین نسازد، ما آنچه را پنهان مى‏دارند و آنچه را آشكار مى‏كنند مى‏دانیم! (76)

آیا انسان نمى‏داند كه ما او را از نطفه‏اى بى‏ارزش آفریدیم؟! و او (چنان صاحب قدرت و شعور و نطق شد كه) به مخاصمه آشكار (با ما) برخاست! (77)

و براى ما مثالى زد و آفرینش خود را فراموش كرد و گفت: «چه كسى این استخوانها را زنده مى‏كند در حالى كه پوسیده است؟!» (78)

بگو: «همان كسى آن را زنده مى‏كند كه نخستین بار آن را آفرید; و او به هر مخلوقى داناست! (79)

همان كسى كه براى شما از درخت سبز، آتش آفرید و شما بوسیله آن، آتش مى‏افروزید!» (80)

آیا كسى كه آسمانها و زمین را آفرید، نمى‏تواند همانند آنان ( انسانهاى خاك شده) را بیافریند؟ ! آرى (مى‏تواند)، و او آفریدگار داناست! (81)

فرمان او چنین است كه هرگاه چیزى را اراده كند، تنها به آن مى‏گوید: «موجود باش!»، آن نیز بى‏درنگ موجود مى‏شود! (82)

پس منزه است خداوندى كه مالكیت و حاكمیت همه چیز در دست اوست; و شما را به سوى او بازمى‏گردانند! (83)

نامه خانواده شهید احمدی روشن به امام خامنه ای+درخواست 300 دانشجوی دانشگاه شریف برای تغییر رشته به فی

خانواده شهید مصطفی احمدی روشن در پاسخ به پیام محبت و بصیرت آمیز مقام معظم رهبری در رابطه با شهادت این دانشمند جوان ایران اسلامی، طی نامه‌ای خطاب به حضرت آیت‌الله خامنه‌ای (مدظله العالی):
سلام علیکم؛

سرخم می سلامت، شکند اگر سبویی

پیام سراسر شور، محبت و بصیرت افزای حضرت­عالی در رابطه با شهادت سرباز صراط مستقیم ولایت،دانشمند جوان ایران اسلامی، مصطفی شما موجب تسلّی خاطر و آرامش قلبی خانواده و بستگان گردید.

اعتقاد راسخ داریم شجره طیبه­ انقلاب اسلامی، این یادگار حضرت امام(ره)، بار دیگر با تأسی به مکتب سید­الشهداء علیه‌السلام، یکی از ثمرات جاودان خود را تقدیم اسلام عزیز کرد.

مصطفی شهیدمان که تنها افتخار خویش را حرکت در سایه‌سار ولایت، بدون وابستگی به هیچ جریان و گرایشی، و عمل به تکلیف خود در جبهه­های نبرد علمی می­دانست، به دست ایادی استکبار جهانی به سردمداری آمریکا و صهیونیسم بین­الملل به آرزوی دیرینه­ خود، فوز عظیم شهادت نایل گردید؛ لکن این دشمنان زبون و یزیدیان زمان بدانند که با شهادت رساندن مصطفی، از حنجر این خانواده ندایی جز «ما رأیت الا جمیلا» و از حلقوم ملت شریف ایران جز فریاد «یا لثارات الحسین» نخواهد شنید.

دشمنان عنود داخلی و خارجی ملت سرافراز ایران اسلامی بدانند که هر قطره خون مصطفی عزیز، هزاران جوان غیور و شهادت طلب در اقصی نقاط سرزمین­های اسلامی می ­­پروراند که آرامش را از اردوگاه استکبار و نظام سلطه خواهد ربود. «ما ننسخ من آیه او ننسها نأت بخیر منها او مثلها»

رهبرا ما پای بیعت­ نامه خویش را با خون فرزندمان امضاء کرده‌­ایم و از ش ما مسئلت داریم در پیشگاه خداوند متعال و حضرت ولی­عصر (ارواحنا له الفداء) شهادت دهید که ما ذره‌­ای از پیمودن راه اعتلای مکتب اسلام عزیز کوتاه نخواهیم آمد و در پایان عرضه می­‌داریم: «ربنا تقبل منا هذا القلیل»

 

 

1- عزت و سربلندی

جامعه ای که خود را نسبت به تغییر و تحولات درونی مسئول دانسته و در مقابل ضعف ها و کاستی ها از خود عکس العمل نشان می دهد و برای آن چاره جویی می کند، جامعه ای زنده و پر تحرک خواهد بود. چنین جامعه ای برای انجام کارهای فرهنگی و از بین بردن جهل و نادانی و یا آفت زدایی و خشکاندن گنداب های فساد، مردانه به میدان می آید و از دل و جان از ارزش های خود پاسداری می کند و بدین وسیله، خود را عزیز و سربلند نگاه می دارد. اجرای امر به معروف و نهی از منکر نیز در همین راستا بررسی می شود; به عبارت دیگر در جامعه ای که این فریضه الهی اجرا می شود، ضمن تقویت و نفوذناپذیر کردن بنیه دفاعی جامعه، افراد آن را نیز از گزند دشمن محفوظ و همواره عزیز و سربلند می دارد.
قرآن کریم می فرماید: (شما به این دلیل با ارزش ترین امت ها هستید که امر به معروف و نهی از منکر می کنید. )1
پیامبر گرامی اسلام (ص) می فرماید: (باید امر به معروف و نهی از منکر کنید، در غیر این صورت بَدان بر شما مسلط می شوند و آن گاه خوبانتان دعا می کنند (و خواسته های خود را مطرح می کنند)، اما جوابی داده نمی شود. )2
استاد شهید مرتضی مطهری(ره) در توضیح معنای سخن پیامبر(ص) می فرماید: معنای حدیث (این نیست که خدا را می خوانند و خدا دعای آنها را مستجاب نمی کند، معنایش این است: وقتی که امر به معروف و نهی از منکر را ترک کنند، آن قدر پست می شوند، آن قدر رعبشان، مهابتشان (شوکت و عظمتشان)، عزتشان و کرامتشان از بین می رود که وقتی به درگاه همان ظلمه [ستم کاران ] می روند، هر چه ندا می کنند، به آنها اعتنا نمی شود [ یعنی حضرت می فرماید] اگر می خواهید عزت داشته باشید و دیگران روی شما حساب کنند، امر به معروف و نهی از منکر را ترک نکنید. اگر امر به معروف و نهی از منکر نداشته باشید، اولین خاصیّت آن ضعف شماست، پستی و ذلت شماست، دشمن هم روی شما حساب نمی کند.)3

2- استواری پایه های دین

امام باقر(ع) در حدیثی به مهم ترین آثار امر به معروف و نهی از منکر اشاره کرده و می فرمایند: (امر به معروف و نهی از منکر، راه پیامبران و شیوه صالحان است. واجب بزرگی است که با آن، فریضه های دیگر برپا می شود و راه ها امن و کسب و کارها حلال می گردد. آنچه به ستم ستانده شده، به صاحبان آن بازگردانده می شود. زمین ها آباد، از دشمنان انتقام گرفته و امور پا بر جا می شود). 4 به فرموده آن حضرت، پایه و استوانه نماز، روزه، حج، جهاد، خمس، زکات و سایر دستورات دین، امر به معروف و نهی از منکر است.
استاد شهید مرتضی مطهری(ره) در این باره می فرماید: (امر به معروف و نهی از منکر، یگانه اصلی است که ضامن بقای اسلام است… اصلاً اگر این اصل نباشد، اسلامی نیست… آیا یک کارخانه بدون بازرسی و رسیدگی دائمی مهندسین متخصص که ببینند چه وضعی دارد، قابل بقاست؟ اصلاً آیا ممکن است یک سازمان همین طور به حال خود باشد، هیچ در باره اش فکر نکنیم و در عین حال به کار خود ادامه دهد؟ ابداً. جامعه هم، چنین است. )5
امام حسین(ع) نیز در کلامی زیبا به همین نکته اشاره می کند و می فرماید: (اگر امر به معروف و نهی از منکر اجرا گردد، همه واجبات، چه آسان و چه سخت، پا بر جا خواهد بود. )6
بی توجهی به این مسئولیت اجتماعی، باعث رنگ باختن معنویات و چیرگی هواهای نفسانی در فرد و جامعه می شود و در نتیجه، زمینه برای حاکمیت هواپرستان و ستمگران فراهم خواهد شد. در این هنگام است که به فرموده امام حسین (ع) باید فاتحه اسلام را خواند: (فعلی الاسلام السلام اذ قد بلیت الامة براع مثل یزید; با اسلام باید خداحافظی کرد هنگامی که کسی مثل یزید، زمامدار مردم گردد. )7

3- امنیت

امنیت، یکی از نیازهای اساسی افراد و اجتماعات است که از راه امر به معروف و نهی از منکر تأمین می شود.
رونق کسب و کار و تجارت و سامان یابی امور مختلفِ فرهنگی، اقتصادی و سیاسی در هر جامعه ای، به امنیت ارتباط دارد. اگر محیط خانه، مدرسه، دانشگاه، کارخانه، بازار، شهر و جاده ایمن نباشد و اموال و نوامیس مردم هر لحظه از سوی دزدان، زیاده خواهان و اراذل و اوباش تهدید شود، ترس و اضطراب و آشفتگی بر همگان سایه خواهد انداخت و آرامش و آسایش عمومی از بین خواهد رفت و جرأت هر کاری از مردم گرفته خواهد شد.
اجرای مقررات دینی و قوانین اجتماعی و نظارت دائمی دستگاههای مربوط; مانند نیروهای انتظامی و نیز مراقبت های عمومی صالحان و نیکان، از زیاده خواهی ها و تجاوز فرصت طلبان و سوء استفاده کنندگان جلوگیری خواهد کرد و امنیت و آرامش عمومی را به ارمغان خواهد آورد. امام باقر(ع) می فرماید (…و تأمن السبل; اجرای امر به معروف و نهی از منکر، راه ها را امن خواهد کرد. )
4- کسب حلال
بعضی افراد برای پیدا کردن پول به هر کاری متوسل می شوند. اینان به علت ناآگاهی و یا تربیت نادرست، به دنبال کسب حلال نیستند و تنها در این فکرند از راه هایی مانند تقلّب، رشوه، احتکار، قاچاق، گران فروشی یا کم فروشی و غیر آن، بر درآمدهای خود بیفزایند. بی توجهی به این دست از خلاف کاری ه، سبب رواج درآمدهای نامشروع در بین مردم و رخنه لقمه های حرام در زندگی افراد می شود که زیان ها و آسیب های جبران ناپذیری را به دنبال خواهد داشت. بنابر این باید از راه امر به معروف و نهی از منکر، ناآگاهان را به شغل های حلال و درآمدهای مشروع آگاه ساخت و آنان را از کارهای خلاف باز داشت.
اجرای این وظیفه الهی به حدی ثمربخش است که گاهی چنین افرادی وقتی می بینند جامعه به عنوان یک منکر به شغل آنان نگاه می کند، خود به خود به دنبال کسب و کارهای حلال و درآمدهای مشروع خواهند رفت. از این رو امام باقر(ع) می فرماید: (…و تحل ّ المکاسب; یکی دیگر از فواید امر به معروف و نهی از منکر این است که کسب و کارها حلال می شود. )
آبادانی کشور، باز پس گرفتن حقوق پایمال شده افراد، مبارزه با تبغیض ها و بسیاری از اصلاحات اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، از پیامدهای مهم اجرای امر به معروف و نهی از منکر به شمار می رود که به علت محدودیت صفحات، از شرح آن خودداری می کنیم.پی نوشت ها:
1: آل عمران(3) آیه 110.
2: فروع کافی، ج 4، ص 56.
3: حماسه حسینی، همان، ص 45.
4: وسائل الشیعه، ج 11، ص 395، ح 6.
5: جامعه و تاریخ، ص 236.
6: تحف العقول، ص 237.
7: بحا رالانوار، ج 44، ص 32

 

آثار و برکات مسجد در رشد، بالندگی و پیشرفت مادی و معنوی مسلمانان

پيامبر اكرم (ص) به ابوذر : " خداوند تا زماني كه در مسجد نشسته اي ، براي هر نفست يك درجه به شما اعطا مي كند و فرشتگان بر تو درود مي فرستند ، و براي هر نفست 10 ثواب نوشته و 10 گناه از گناهانت پاك مي شود.( بحارالانوار جلد 85 صفحه 206)

مسجد محل عبادت خدا و مهمترین پایگاه مسلمانان است، دین مقدس اسلام برای مساجد احترام خاصی قائل شده و به مسلمانان دستور داده است که هرگاه به مسجد می روند با طهارت باشند و پاکیزه ترین لباس خود را بپوشند و خود را تمیز و خوشبو کنند، حضور در مساجد عبادت است و شرکت در نماز جماعت ثواب و فضیلت فراوان دارد.

حضور در مسجد و شركت در نماز جماعت آثار و بركات فراواني دارد ، فضاي مسجد به لحاظ وجود اسماء متبركه و مؤمنين عزيز به انسان آرامش خاصي مي بخشد. در مسجد مؤمنين و دوستان همديگر را زيارت مي نمايند و صله رحم مي كنند و از مشكلات همديگر خبردار شده و در جهت رفع آن مي كوشند شركت در مسجد و نماز جماعت اول وقت در زندگي مسلمانان باعث وحدت هر چه بيشتر مي شود و تاثير شگرفي در پيشرفت مادي و معنوي مسلمانان مي گذارد.

حضور مردم در انتخابات پرشور ودشمن‌شکن خواهد بود

90

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری، حضرت آیت الله خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی صبح امروز(دوشنبه) در دیدار هزاران نفر از علما، فضلا، طلاب و قشرهای مختلف مردم قم در سخنان مهمی حادثه نوزدهم دی قم را مبدأ تاریخ تحولات جدید دنیا دانستند و با اشاره به نقش «صبر و بصیرت» در موفقیتهای مستمر نظام اسلامی، به تبیین دو عامل مهم ناکارآمدی توطئه های دشمنان و استمرار زنجیره های اقتدار ملت ایران یعنی ایستادگی قاطعانه نظام بر اصول، و حضور هوشمندانه مردم در صحنه پرداختند و تأکید کردند: بر خلاف تصور و تحلیل های جبهه استکبار، نظام جمهوری اسلامی امروز نه تنها در شرایط شعب ابی طالب نیست بلکه در شرایط بدر و خیبر قرار دارد و به لطف و فضل الهی حضور مردم در انتخابات آینده مجلس به عنوان یکی از مظاهر دخالت مردم در سرنوشت کشور، حضوری پرشور و دشمن شکن خواهد بود و همه مسئولان و نامزدها نیز وظیفه دارند که با پایبندی کامل به قانون، زمینه یک انتخابات سالم و رقابتی را بوجود آورند.

در این دیدار که همزمان با سالروز قیام مردم قم در نوزدهم دی سال 1356، برگزار شد، حضرت آیت الله خامنه ای، این حرکت ماندگار مردم قم را به مثابه جرقه ای در فضای بشدت خفقان آمیز و اختناق آور دوران رژیم ستمشاهی دانستند و افزودند: این قیام سرآغاز حوادث گوناگون بعدی و سلسله اربعین ها در کشور شد و حادثه نوزدهم دی قم، در واقع زمینه ساز پیروزی انقلاب اسلامی، ایستادگی مردم ایران و شکسته شدن ابهت پوشالی امریکا و رژیم صهیونیستی، الگو شدن ملت ایران و در نهایت شکل گیری بیداری اسلامی و حوادث مهم و سرنوشت ساز منطقه بود.

ایشان «صبر و بصیرت» را دو عامل مهم برای استمرار موفقیت ها و پیروزیهای ملتها برشمردند و خاطرنشان کردند: ملت ایران تجربه بزرگ موفقیت های ناشی از بصیرت و صبر را در مقابل چشم ملتهای دیگر قرار داده است.

رهبر انقلاب اسلامی افزودند: بصیرت یعنی گم نکردن راه و هدف و گرفتار بیراهه ها نشدن و صبر هم به معنای ایستادگی قاطعانه نسلهای پی در پی در مسیر است و هنر انقلاب اسلامی این بوده است که مردم در مدت بیش از سی سال، این دو عامل را حفظ کرده اند.

حضرت آیت الله خامنه ای تقویت بصیرت و صبر و استمرار موفقیتها و زنجیره های اقتدار ملت ایران در مقابل زورگویی و زیاده خواهی های جبهه کفر و استکبار را منوط به دو عامل دیگر دانستند و افزودند: ایستادگی قاطعانه هویت جمعی نظام اسلامی بر اصول و منحرف نشدن از آنها و همچنین حضور هوشمندانه مردم در صحنه، موجب می شود که هیچیک از توطئه ها و کیدهای دشمن تأثیرگذار نباشند.

ایشان با اشاره به تلاش گسترده و متراکم جبهه استکبار به سردمداری امریکا و صهیونیستها برای تضعیف این دو عامل، خاطرنشان کردند: با وجود همه تلاشها، این دو عامل همچنان وجود دارد و به لطف خداوند در آینده هم خواهد بود.

رهبر انقلاب اسلامی افزودند: اگر این دو عامل از هم جدا می شدند، قطعاً، موفقیتهای نظام اسلامی دچار اختلال می شد، زیرا اگر مسئولان و مدیران نظام مصمم باشند اما مردم در صحنه نباشند، کارها پیش نمی رفت، همانگونه که اگر مسئولان و مدیران نظام دچار تردید می شدند، این موضوع در فهم و درک و تصمیم گیری آنان در مقابل لشکر کفر و ضلالت، تأثیرگذار بود و نظام دچار اختلال می شد و به دنبال آن نیز مردم از صحنه خارج می شدند.

حضرت آیت الله خامنه ای با اشاره به توسل جبهه استکبار به همه ترفندها و روشها برای ایجاد رخنه و تردید در اراده مسئولان و همچنین مأیوس کردن مردم، تأکید کردند: مقامات غربی بارها تکرار کرده اند که هدف از تحریم ها و فشارها بر ضد ایران، خسته و از صحنه خارج کردن مردم و وادار کردن مسئولان به تجدید نظر در محاسبات خود است، اما آنها اشتباه می کنند و به هدف خود نخواهند رسید زیرا این روسیاه های بد محاسبه گر، تصور می کنند نظام اسلامی در شرایط شعب ابی طالب است، در حالیکه ملت ایران امروز در شرایط بدر و خیبر قرار دارد.

ایشان افزودند: در شرایطی که ملت ایران با سرافرازی به بسیاری از مراحل پیروزی دست پیدا کرده است و نشانه های پیروزی های جدید را نیز به چشم می بیند، جبهه استکبار تلاش دارد با ترساندن مردم و مسئولان از تحریم ها، در اراده آنان اختلال ایجاد و مردم را از صحنه خارج کند، در حالیکه ملت ایران این راه پرافتخار را با بصیرت انتخاب کرده است و برای پیمودن آن مجاهدت فراوان کرده و خون عزیزترین های خود را نثار کرده است.

رهبر انقلاب اسلامی حرکت مستمر ملت ایران در مسیر رسیدن به قله ها را متوقف ناشدنی خواندند و خاطرنشان کردند: دشمن در حالی قصد دارد در عزم و اراده مردم و مسئولان رخنه ایجاد کند که اقتدار و توانایی های امروز نظام جمهوری اسلامی ایران با 20 و یا 30 سال پیش قابل مقایسه نیست و هیمنه ظاهری جبهه استکبار در سالهای گذشته نیز، اکنون جای خود را به ضعف و ناتوانی روزافزون داده است.

حضرت آیت الله خامنه ای افزودند: اراده مسئولان برای حرکت در مسیر الهی، دین و سعادت دنیا و آخرت، مستحکم است و مردم نیز همواره پای ثابت این حرکت عظیم خواهند بود.

ایشان، انتخابات را یکی از عرصه های نمایش حضور مردم دانستند و خاطرنشان کردند: از مدتها قبل، از مرکز و قرارگاه فرماندهی جبهه کفر و استکبار گرفته تا پادوها و پیاده نظام این جبهه در داخل و خارج، تلاش گسترده ای بکار گرفته شده تا حضور مردم در انتخابات مجلس کمرنگ باشد اما به لطف و فضل الهی، حضور مردم در این انتخابات دشمن شکن خواهد بود.

رهبر انقلاب اسلامی با تأکید بر اینکه انتخابات موجب نشاط جدید و دمیده شدن خون تازه در پیکره نظام اسلامی خواهد شد، افزودند: عرصه انتخابات در کنار این ویژگیهای برجسته و مهم، آفت هایی هم دارد که باید مراقب بود این آفت ها پیش نیایند.

حضرت آیت الله خامنه ای انتخابات سال 88 را یادآور بهترین و بدترین خاطره ها دانستند و تأکید کردند: بهترین خاطره ها، حضور عظیم و خیره کننده چهل میلیونی مردم در پای صندوقهای رأی بود و بدترین خاطره ها مربوط به «جرزنی های» سیاسی برخی افراد ناباب، نادان و بعضاً معاند، در انتخابات بود.

ایشان با تأکید بر اینکه در هر انتخاباتی ممکن است عده ای معترض باشند، خاطرنشان کردند: در چنین شرایطی، قانون، راه را معین کرده است، اما در انتخابات سال 88 عده ای راه قانون شکنی، تحمیل هزینه به کشور و مردم، شاد کردن دشمن، و اجرای برنامه های مورد نظر دشمن را برگزیدند ولی راه به جایی نبردند زیرا مردم در صحنه بودند و تا زمانی که ملت در صحنه است، هیچکس در کشور، نمی تواند، کارهای خلاف قانون را به پیش ببرد.

رهبر انقلاب اسلامی قضایای بعد از انتخابات سال 88 را یک تجربه و درس، خواندند و افزودند: انتخابات مظهر حضور مردم و نتیجه آن، مظهر خواست و رأی مردم است و همه باید به آن احترام بگذارند.

حضرت آیت الله خامنه ای با تأکید بر لزوم برگزاری انتخاباتی سالم و رقابتی خاطرنشان کردند: رقابت غیر از خصومت و تهمت زنی متقابل است، رقابت به معنای اثبات خود با نفی دیگران نیست. رقابت، دادن وعده های خلاف قانون، برای جلب نظر مردم نیست.

ایشان همه مجریان و مسئولان، و نامزدها را به رعایت آداب و شروط انتخابات سالم فراخواندند و افزودند: مجریان برگزاری انتخابات اعم از دولت و وزارت کشور و همچنین شورای نگهبان باید تمام تلاش خود را برای امانت داری رأی مردم و برگزاری انتخاباتی سالم انجام دهند و همه بدانند هیچ چیزی بالاتر از قانون نیست.

رهبر انقلاب اسلامی با یادآوری برگزاری بیش از 30 انتخابات سالم در 32 سال گذشته، خاطرنشان کردند: در انتخابات مختلف، چه در زمان حیات امام (ره) و چه بعد از ایشان، هیچ موردی که انتخابات را ناسالم کرده و یا نتیجه آنرا تغییر داده باشد، وجود نداشته و همان رأی و انتخاب مردم، واقع شده است.

حضرت آیت الله خامنه ای در ادامه سخنان خود نکاتی را درخصوص نامزدهای انتخابات گوشزد کردند و از همه مردم خواستند این نکات را به دقت دنبال کنند.

ایشان افزودند: نامزدها باید با قصد خدمت وارد عرصه انتخابات شوند زیرا اگر کسانی با هدف قدرت طلبی و بدست آوردن ثروت و یا انگیزه های ناسالم دیگر وارد انتخابات شوند، به مردم و کشور خدمت نخواهند کرد.

رهبر انقلاب اسلامی، ارتباط نامزدها با مراکز ثروت و قدرت را بسیار مخرب دانستند و خاطرنشان کردند: این، همان شیوه ای است که در باصطلاح دموکراسی های دنیا بویژه در امریکا مرسوم است و نامزدها با حمایت مالی کمپانی ها، شرکتها و افراد ثروتمند، وارد انتخابات می شوند و بعد از پیروزی در انتخابات نیز وامدار این افراد هستند و به جای خدمت به مردم، در جهت منافع صاحبان قدرت و ثروت، قانون وضع می کنند.

حضرت آیت الله خامنه ای استفاده از بیت المال برای انتخابات را یکی دیگر از نکاتی دانستند که مردم باید بشدت در مورد آن حساس باشند.

ایشان افزودند: استفاده از بیت المال در انتخابات اشکال مضاعف دارد، ضمن آنکه هر فردی را هم نمی توان براحتی متهم به اینگونه مسائل کرد.

ایشان مردم را به دقت و حساسیت در انتخاب نامزدها فراخواندند و تأکید کردند: برای تشخیص درست دو راه وجود دارد : یا انسان خودش تحقیق کند و به نتیجه برسد و یا استفاده از نظرات افرادی که بین انسان و خدا حجت ایجاد می کنند.

رهبر انقلاب اسلامی اظهار امیدواری کردند با لطف خداوند و حضور پرشور مردم و انتخاب درست آنان، مجلسی در شأن نظام اسلامی تشکیل شود.

حضرت آیت الله خامنه ای، انتخابات مجلس را برای ملتهای اسلامی نیز مهم و تأثیرگذار خواندند و افزودند: به همین دلیل است که دستگاههای خبیث استکبار اعم از امریکا، انگلیس ، صهیونیستها و دیگران تلاش دارند تا این انتخابات را مخدوش و برای ملتهای دیگر مأیوس کننده جلوه دهند.

ایشان تأکید کردند: ملت ایران در زمینه انتخابات و انقلابی بودن، پیشکسوت ملتها است و قطعاً نگاه ملتهای دیگر ، به این انتخابات دوخته شده است.

بندگی کن

بندگی کن تا که سلطانت کنند            تن رها کن تا همه جانت کنند

خوی حیوانی سزاوار تونیست             ترک این خو کن که انسانت کنند

شکر وتسلیم  سلیمانیت  کو              ای که می خواهی سلیمانت کنند

ازره شهرت قدم بیرون گذار                تا عزیز مصر کنعانت کنند

سربنه در کف برودر کوی دوست        تا چو اسماعیل قربانت کنند

در ضلالت مانده ای چون سامری        آرزو داری که لقمانت کنند

تا توانی در گلستان جهان                خار شو تا گل به وامانت کنند

با یتیمان مهربانی پیشه کن               تا پس از تو با یتیمانت کنند 

 

 

اربعین

. السلام ای وادی کربلا السلام ای سرزمین پر بلا السلام ای جلوه گاه ذوالمنن السلام ای کشته های بی کفن اربعین حسینی برشما تسلیت باد

 

و ما رایت الا جمیلا

      

هر جاسخن آیدزعشق حرف از پیام زینب است

پرمی کشد سوی دمشق قلبی که رام زینب است

مجنون کجا  لیلا کجا  زینب گل زهرا کجا

پر می زند دلها کجا آن جاکه دام زینب                                                 

سلام بر کوه استوار صبر استقامت اسوه تقوا و فضیلت دشت کربلا

سلام برزینب کبری این بانوی عالم که مبهوت تلالوخورشید جمال

خداوند را بر فراز نیزه ها شاهد است و پاره های وجود حق را در زیر سم ستوران به نظاره

می نشیند و این چنین است که زینب از پس تمامی مصیبت ها فریاد می زند

و ما رایت الا جمیلا

 

شهریار

 

شیعیان دیگر هوای کربلا دارد حسین

روی دل با کاروان کربلا دارد حسین

 

از حریم کعبه جدش به اشک شست دست

مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین

 

می برد در کربلا هفتادو دو ذبح عظیم

بیش از اینها حرمت کوی منا دارد حسین

 

بس که محمل ها رود محمل به محمل باشتاب

کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین

 

آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند

عزت وآزادگی بین تا کجا دارد حسین

 

دشمنش هم آب می بنددبه روی اهل بیت

داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین

 

دشمنانش بی امان ودوستانش بی وفا

با کدامین سوگند؟مشکل دوتا دارد حسین

 

شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا

جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

 

اشک خونین گو بیا بنشین به چشم شهریار

کاندرین گوشه عزایی بی ریا دارد حسین

 

 

بهترین

تنها خداست که می داند بهترین در زندگی ما چگونه معنا می شود

بسم الله الرحمن الرحیم

«اَللّهُمَّ کُنْ لِوَلِيِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي کُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً»

 

 

 

تصاویری از شهید آیت الله سیدمحمدعلی قاضی طباطبایی

 

 

پیام امام خمینی به مناسبت شهادت آیت الله قاضی طباطبائی: 

بسم الله الرحمن الرحیم 
انالله و انا الیه راجعون 
با کمال تاسف، ضایعه ناگوار شهادت عالم مجاهد حجت الاسلام و المسلمین آقای حاج سید محمد علی قاضی طباطبائی رحمت الله علیه را به عموم مسلمانان متعهد و علمای اعلام مجاهد و مردم غیور مجاهد آذربایجان و خصوص بازماندگان این شهید سعید تسلیت عرض و از خداوند متعال صبر انقلابی برای مجاهدین راه حق و اسلام خواستارم. 
ملت عزیز برومند ایران و آذربایجانیان غیرتمند عزیز باید در این مصیبت های بزرگ که نشانه شکست حتمی دشمنان اسلام و کشور و عجز و ناتوانی و خود باختگی آنان است‚ هر چه بیشتر مصمم و در راه هدف اعلای اسلام و قرآن مجید بر مجاهدات خود افزوده و از پای ننشینید تا احقاق حق مستضعفین از جباران زمان بنمایند. عزیزان من در انقلابی که ابر قدرت ها را به عقب رانده و راه چپاولگری آنان را از کشور بزرگ بسته است، این ضایعات و ضایعات بالاتر اجتناب ناپذیر است. ما باید از کنار این وقایع با تصمیم و عزم و خونسردی بگذریم و به راه خود که راه جهاد فی سبیل الله است، ادامه دهیم. شهادت در راه خداوند، زندگی افتخار آمیز ابدی و چراغ هدایت برای ملت هاست. ملت های مسلمان از فداکاری مجاهدین ما در راه استقلال و آزادی و اهداف توسعه اسلام بزرگ الگو بگیرند و با پیوستن به هم سد استعمار و استثمار را بشکنند، به پیش به سوی آزادگی و زندگی انسانی بروند. 
از خداوند متعال عظمت اسلام و مسلمین و رحمت و مغفرت برای شهدای راه حق و شهید سعید طباطبائی خواستارم. 
والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته 
روح الله الموسوی الخمینی 
11/8/1358 

 



 


دیدار آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی با امام خمینی در فروردین 1343 


 


آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی در روستای شاه آباد تبریز در 1359 هجری قمری 



 


اقامه نماز عید قربان به امامت آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی در ورزشگاه شهر تبریز 



 


آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی در دیدار با آیت الله سید محمد علی میلانی و آیت الله حسن طباطبایی قمی در مشهد در 22 فروردین 1343 



 


آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی ، محمد حسین اترابی و اسنقی در تظاهرات سال 1342 



 

آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی در دیدار با حضرت امام خمینی در سال 1358 



 


آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی در دیدار با حضرت امام خمینی در سال 1358 



 


آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی در دیدار با مرحوم حجت الاسلام سید احمد خمینی در سال 1358 


 


اقامه نماز عید قربان به امامت آیت الله محمد علی قاضی طباطبایی در ورزشگاه شهر تبریز در 20 آبانماه 1358 

مطلب در مورد ایت الله قاضی

ما با هم برادریم

یک روز آیت الله قاضی خاطره ای برای من تعریف کردند و گفتند یکبار که قصد تشرف به عتبات عالیات عراق را داشتم ، از دزفول به آبادان و از آنجا به بصره و عتبات رفتم. حدود یک ماه طول کشید تا به کربلا رسیدیم . در کاروان ما فردی بسیار بداخلاق بود که با هیچکس نمی ساخت و همه از او دوری می جستند و از او شاکی بودند ولی من به همراهانم گفتم : من با او مدارا می کنم و اخلاق او را تغییر می دهم.

آن فرد وقتی دریافت می خواهم در طول سفر در کنار او و با او هم غذا شوم ، تعجب کرد و گفت: مگر نمی بینی هیچ کس از من خوشش نمی آید و همه از من دوری می کنند؟ به او پاسخ دادم: ما با هم برادریم . معنا ندارد از هم بدمان بیاید و با هم بدرفتاری کنیم و از هم جدا باشیم .آقا فرمود: وقتی آن فرد این سخنان را از من شنید ، به خود آمد و از من و تمام همراهان پوزش خواست و اخلاقش بسیار خوب و جذاب شد. 

تجلی محبت به همسر

آیت الله قاضی به همسر خود بسیار احترام می گذاشت و به ایشان علاقه فراوان داشت. 
یک روز در مسیر بازگشت از جلسه ائمه جمعه و جماعات استان خوزستان به دزفول ، سیبی در جیب ایشان بود که به شوخی گفتم : من این سیب را می خواهم . ایشان قبول کردند و فرمودند : نصف سیب را بخور و نصف دیگر را به من بده. من تشکر کردم و دستشان را بوسیدم و عرض کردم : شوخی کردم . وقتی به منزل رسیدیم ،‌ بلافاصله همسرشان را صدا زدند و سیب را به ایشان دادند. 

محبت به همسر

پس از اتمام درس که آیت الله قاضی به منزل می آمدند، می دیدیم وسایل و مایحتاج منزل مانند نان و میوه و سبزی را 
خریده اند. وقتی می رفتیم تا آنها را از ایشان بگیریم اجازه نمی دادند و می فرمودند: من خودم باید آنها را به حاج خانم برسانم. این عمل، شدت علاقه و مهر ایشان به همسرش را نشان می داد که ما در آن کودکی می دیدیم.

ستادش به او اقتدا می کرد

بنده از چند نفر از نمازگزاران مسجد بازار شنیده ام که بارها مجتهد بزرگوار مرحوم آیت الله حاج سیدعبدالمهدی داعی که حق استادی بر گردن آیت الله قاضی داشتند را دیده اند که در نماز به ایشان اقتدا کرده است .
این در حالی بود که مرحوم داعی ، امام جماعت مسجد بازار و بسیار مورد احترام مردم بود وآقای قاضی طلبه ای جوان بود. 

امامت پنجاه ساله در مسجد بازار

آیت الله قاضی در دوران جوانی و طلبگی ، با فروتنی آمیخته با افتخار، در خدمت استاد جلیل القدر خود یعنی مرحوم حضرت آیت الله سیدعبدالمهدی داعی بود و برای برپایی مراسم نماز جماعت، دست ایشان را می گرفت و او را از منزل تا مسجد بازار قدیم دزفول همراهی می کرد و به همراه مردم مومن به ایشان اقتدا می کرد .
پس از پایان مراسم نماز نیز آن عالم بزرگ را به منزل یا مدرسه برمی گردانید . این رابطه پدر و پسری که مدت سی سال به طول انجامید، عمیق و دو طرفه بود و مرحوم آیت الله سید عبدالمهدی داعی نیز تا آنجا به ایشان علاقه مند بود که وصیت کرد پس از رحلتشان ، آیت الله قاضی ، امامت مسجد بازار را بر عهده بگیرد .
آیت الله قاضی امامت مسجد بازار را بیش از پنجاه سال و تا زمان رحلت بر عهده داشت. 
(حجت الاسلام والمسلمین سیدمحمدعلی قاضی)

آشنائی دو مجتهد بزرگ

آیت الله قاضی در دوران تحصیل حوزوی خود با مرحوم پدرم آیت الله سیدمحمدرضا شفیعی همدوره بود و آشنایی کاملی بین آن دو عالم بزرگ برقرار بود. 
مرحوم پدرم همواره از ایشان با تعابیر بسیار محترمانه و محبت آمیز یاد می کردند که این گویای ارادت وی نسبت به ایشان و منزلت و فضائل ایشان در نزد پدرم بود. 
(آیت الله سیدعلی شفیعی )

رضایت امام خمینی(ره)

عملكرد ايشان هم كه نشان دهنده شخصيت مردمي او بود كه برپايي نماز جمعه هاي باشكوه دزفول در زير آن همه بمباران و موشكباران حيرت انگيز بود و موجب خوشحالي و رضايت امام خميني به عنوان رهبر انقلاب و ديگر مسئولان نظام اسلامي و بالا رفتن روحيه رزمندگان اسلام مي شد.

رابطه ايشان با مردم بسيار درس آموز بود و در تمامي مراسم ، منزل ايشان محل رفت و آمد اقشار مختلف مردم مي شد و هر كس مشكلي داشت به ايشان مراجعه مي كرد . ايشان هم با بردباري به درد دل هاي مردم گوش مي كردند و به مسئولان مربوطه توصيه مي فرمودند. 

سخنان شیرین و پندآموز

در سال 61 و 62 بخش هایی از فقه و از جمله شرح لمعه را در حوزه علمیه دزفول نزد آیت الله قاضی تلمذ کردم. 
روش ایشان در ارائه این درس به این صورت بود که من عبارات درس را از روی کتاب می خواندم و ایشان آن را با دقت و تسلط توضیح می دادند.
یکی از برکات این دوران دو ساله این بود که با توجه به اینکه کلاس درس ، خصوصی بود و من تنها شاگرد آن بودم، ایشان قبل و بعد از درس ، از تجربیات و خاطرات خود و یا در مورد مسائل شهر و کشور ، سخنان شیرین و دقیقی می فرمودند که من از شنیدن آنها نهایت بهره را می بردم. 
(حجت الاسلام والمسلمین عبدالکریم بهجت پور)

برکرسی تدریس

در یکی از روزها که در منزل ، افتخار میزبانی آیت الله قاضی را داشتم پس از صرف صبحانه که جمعی از طلاب و روحانیون برای درس به منزل آمدند و نشستند، من به احترام آیت الله قاضی اداره درس کلاس را به ایشان سپردم . 
در آن روز آقای قاضی به گونه ای  با تسلط علمی و بیان شیوا و جذابی ، تدریس فرمودند و با بهره گیری از حافظه سرشار خود به ارائه موضوعات پرداختند که طلاب و روحانیون حاضر ، در بهت و حیرت مانده بودند که چگونه پیرمردی با این سن و به رغم سالها دوری از تدریس بدون مراجعه به کتاب و یا آمادگی قبلی، به آن شیوایی ، مطلب را بیان می نمایند. 

شهید صیاد شیرازی و مرحوم قاضی

 

اعلم این شهر آیت الله قاضی است

  مرحوم حاج عبدالسادات سرور زاده فرزند مرحوم حاج ملا رمضان (خادم مسجد بازار )برای من تعریف می کرد:

روزی عالم برجسته و مجتهد مشهور مرحوم آیت الله حاج میرزا علی معزی دزفولی، علمای  دزفول را دعوت کرد تا اعلم علمای شهر را به آتها معرفی کند.  دراین جلسه ،آن عالم بزرگ رو به جمع علما کرد و پرسید: به نظر شما اعلم این شهر کیست؟  
وقتی همه پاسخ دادند: بدون شک شما اعلم علمای این شهر هستید، او با تواضع خاصی فرمود: اعلم از من وجود دارد و آن شخص آیت الله حاج سید مجدالدین قاضی است که من هر روز صبح با صدای عصای او که از پشت دیوار خانه ام عبور می کند، تا برای اقامه نماز صبح به مسجد بازار برود، بیدار می شوم.

این شهادت از سوی مرحوم آیت الله معزی دزفولی ، موجب افتخار آیت الله قاضی و نشان دهنده مرتبه علمی و فقهی ایشان بود. 
 (محمدحسین حکمت فر)

منزل خود را تبدیل به مدرسه کرده بود

یکی از خاطرات زمان کودکی من آن است که آقای قاضی منزل شخصی خود را به حوزه علمیه تبدیل نموده بود به طوری که یک اطاق بزرگ از منزل  خود را که مشرف به رودخانه دز بود  به مدرس اختصاص داده بود.
همچنین  در همین اتاق، وجوهات شرعی را از مردم دریافت و شهریه طلاب را به آنان پرداخت می نمود. 
(سیدمحمدقاضی)

مامت پنجاه ساله در مسجد بازار

آیت الله قاضی در دوران جوانی و طلبگی ، با فروتنی آمیخته با افتخار، در خدمت استاد جلیل القدر خود یعنی مرحوم حضرت آیت الله سیدعبدالمهدی داعی بود و برای برپایی مراسم نماز جماعت، دست ایشان را می گرفت و او را از منزل تا مسجد بازار قدیم دزفول همراهی می کرد و به همراه مردم مومن به ایشان اقتدا می کرد .
پس از پایان مراسم نماز نیز آن عالم بزرگ را به منزل یا مدرسه برمی گردانید . این رابطه پدر و پسری که مدت سی سال به طول انجامید، عمیق و دو طرفه بود و مرحوم آیت الله سید عبدالمهدی داعی نیز تا آنجا به ایشان علاقه مند بود که وصیت کرد پس از رحلتشان ، آیت الله قاضی ، امامت مسجد بازار را بر عهده بگیرد .
آیت الله قاضی امامت مسجد بازار را بیش از پنجاه سال و تا زمان رحلت بر عهده داشت.
(حجت الاسلام والمسلمین سیدمحمدعلی قاضی)

از دوازده سالگی طلبه شدم

در سن دوازده  سالگی مشغول مقدمات شدیم . تحصیلاتمان در دزفول بوده، مخصوصا خدمت مرحوم آیت الله سیدعبدالمهدی قاضی (داعی )، آقای سیدمحمد فاضل زاده ، مرحوم حاج شیخ محمدرضا معزی، میرزا محمدعلی معزی ، مرحوم شیخ محمدباقر معزی، مرحوم حاج میرزا هادی زاهدی ، حاج شیخ عبدالحسین عاملی و مرحوم آیت الله شیخ منصور سبط الشیخ . در شهرهای دیگر از جمله  در قم خدمت مرحوم آقای سید محمد کوه کمری ، مرحوم حاج محمد آقا کنی ،‌مرحوم سید صدرالدین صدر،‌مرحوم حاج سیدمحمدتقی خوانساری و آیت الله العظمی گلپایگانی و ‌در تهران هم که چند وقت بودیم در خدمت آیت الله کاشانی، آقای سیدعزیزالله بهبهانی ،‌ مرحوم سیدمحمد بهبهانی ، مرحوم شیخ محمدعلی شاه آبادی بودیم و در نجف نیز در سنه 29 و سنه 34 خدمت آیت الله شیرازی ، آقای شاهرودی ،‌جناب آقای کاشف الغطا و تعدادی دیگر. در مشهد هم چند سده در درس مرحوم آیت الله شیرازی و مرحوم میلانی بودیم.

در اهواز در درس مرحوم حاج سیداسدالله آقا میر ، مرحوم میرزا جعفر انصاری ،‌ مرحوم حاج شیخ محمد جعفر بیگدلی بودیم . ‌ در دزفول برای تحصیل  چند درس از جمله  مکاسب ، شرح  کفایه،  از  مرحوم حاج سید اسدالله نبوی  حاضر می شدیم .

البته یک سفر بودیم در قم سنه 18 ملاقاتی ، مرحوم حاج محمد کبیر کنی بودیم و در سنه 19 بودیم که مدت طولانی بود در قم و تلمذ از آقای حاج آقا محمد کبیر . مرحوم حاج سیدمحمدتقی خوانساری ، مرحوم حاج سید صدرالدین صدر ، مرحوم حاج سید محمد کوه کمری .

و در سنه 27 در درس مرحوم آیت الله بروجردی بودیم.  البته مرحوم آیت الله کاشانی ، ایشان با اینکه با سیاست و مبارزه با رژیم بودند ولی معذلک کاملا در ذهنشان مطالب فقهی ، اصولی ، ادله احکام بود که هر وقت بحث می کردیم  حتی یک کسی بود از علمای دزفول که چندان توجهی نداشت به علمای متاخرین ولی از او خیلی تمجید می کرد. 
(مصاحبه رادیویی آیت الله قاضی)

مورد احترام بزرگان

 اخلاق و سیره حاج آقا قاضی در دوران جوانی به گونه ای بود که در نزد بزرگان قوم مورد تکریم واقع می شدند بطوری که عموی بزرگ ایشان مرحوم سید عبدالوهاب که فرزند ارشد مرحوم حاج آقا سیدحسین قاضی بودند زمانی که می خواست 
خانه اش را به فروش رساند به ایشان فرمود : آقا بزرگ (نام دیگر حاج سیدمجدالدین بود که به واسطه سجایای اخلاقی به ایشان گفته می شد) این خانه را به هر قیمتی باشد ، تنها به شما می فروشم و دوست ندارم این خانه به کس دیگری واگذار شود.
(سیدمحمدقاضی)

عزیمت به مدرسه علمیه معزی

در سال 1303 هجری شمسی که ساختمان مدرسه علمیه مرحوم آیت الله حاج شیخ محمدرضا معزی تکمیل گردید و طلاب جوان از جمله آقای قاضی جهت ادامه تحصیل به آن مدرسه مراجعه کردند آیت الله معزی پذیرفت به هر یک از طلاب، یک حجره بدهد اما چون در مضیقه مالی بود و نمی توانست به طلاب شهریه ماهانه پرداخت کند آیت الله قاضی به ایشان گفت: من حاضرم برای اقامت در حجره به شما اجاره بدهم . از آن پس بود که در آن مدرسه ، ادامه تحصیل داد و از خرمن علم و تقوای مرحوم آیت الله معزی خوشه ها چید.
(ابوالقاسم شیخ زاده رشیدیون)

تحصیل علم در رنج و مشقت

در سال های نخست طلبگی آیت الله قاضی، پدر عالم و پرهیزکار ایشان به رحمت ایزدی پیوست و او را با مادر و خواهرانش تنها گذاشت. او که تنها پسر خانواده بود، با شور و شوق فراوان، مشغول تحصیل علوم حوزوی بود و همزمان مسئولیت معاش خانواده را نیز بر عهده گرفت.  مشکلات مالی هرگز در تصمیم او به ادامه درس طلبگی تردیدی ایجاد نکرد و با وجود انواع مشکلات در کنار مسئولیت اداره خانواده با عزم و اراده ای استوار به تحصیل خود ادامه داد. البته نقش مادر پاک و مومنه ایشان در سهولت تداوم  این مسیر بسیار موثر بود.

در سال های پس از ازدواج نیز با همان مشقت و رنج ، درس را  ادامه داد. همسر فداکار و وفادار ایشان تعریف می کرد : آقا بیشتر روزها پس از درس صبح ، به منزل می آمد و پس از صرف غذایی ساده بلافاصله به مدرسه علمیه حضرت آیت الله معزی برمی گشت و دوباره مشغول درس می شد . در این دوران ، سختی امر معیشت چنان بر او شدت گرفت که بنا به نقل مرحوم حضرت آیت الله شیخ محمد کاظم بیگدلی ، گاه ناچار می شد برای خرید بعضی کتاب های درسی طلبگی خود ، برای اموات نماز استیجاری بخواند.
 (حجت الاسلام والمسلمین سیدمحمدعلی قاضی)

سرپرستی خواهران

آیت الله قاضی پس از فوت پدر بزرگوارشان ، مسئولیت اداره زندگی خواهران و مادرشان را بر عهده گرفتند و در مراقبت و سرپرستی دو خواهر خود ( بی بی صدیقه و بی بی خدیجه) تلاش کرد. بعدها بی بی صدیقه به ازدواج پسرخاله اش حضرت آیت الله حاج شیخ محمدعلی بیگدلی (ره) و بی بی خدیجه به عقد پسر دایی اش سیدموسی قاضی فرزند 
حجت الاسلام حاج سید فاخر قاضی درآمد.
(زهرا بیگدلی)

نماز و روزه استیجاری

آیت الله قاضی می فرمود : ایام جوانی و ابتدای طلبگی اغلب ممر زندگی و خرید کتب مورد نیازمان از طریق نماز و روزه استیجاری بود. 
یکی از اساتیدمان از طریق مشک دوزی زندگی می کرد و دهلیز منزلش مملو بود از مشکهای نیمه آب شده و ما طلبه ها مجبور بودیم روی انها بنشینیم و درس را گوش دهیم. 
(غلام علی سخاوت)

شما نیازی به این درس ندارید

مرحوم اقای قاضی از دوران کودکی و نوجوانی ابوی و والده مکرم خود  بسیار محترم می داشت و به امر والده 
ماجده شان وارد حوزه علمیه شد.

در دوران جوانی  در کسب علوم دینی بسیار جدیت داشت هر زمان که  به کلاس درس حاضر می شد، بدون صبحانه فقط به تعدادی خرما قناعت می نمود و مدارج علمی را به زودی پشت  سر گذاشت .

زمانی که از علمای بزرگ نجف اجازه اجتهاد را دریافت نمود و در درس خارج فقه جد مادری خویش مرحوم آیت الله شیخ عبدالمهدی بیگدلی نجفی حاضر  شد آن مرحوم به ایشان فرمودند: دیگر نیازی نیست  شما به درس خارج من حاضر شوید. خودتان مستقل باشید و حوزه درسی تشکیل دهید.

 (سیدمحمد قاضی)

استادش را به پشت می گرفت

آیت الله قاضی در دوران جوانی استاد نابینای خود آیت الله داعی را از محله های پر جمعیت شهر تا مسجدی بازار  دزفول به پشت گرفته و جهت ادای نماز جماعت به مسجد می رسانید. خود در صف جماعت به نماز می ایستاد و بعد از نماز دوباره استاد را به منزل می آورد و این کار را تا پایان عمر استاد خود ادامه داد و با وجود اینکه استاد او فرزند ذکور داشتند ولی ایشان را به لحاظ شایستگی و لیاقتی که در فراگیری علوم و تواضعی که در برابر وی از خود نشان داده بود به فرزندش ترجیح داده و در نهایت او را به امامت جماعت مسجد بازار گماشت و خود در پشت سر این جوان مهذب به جماعت می ایستاد.
(حجت الاسلام والمسلمین سید محمدعلی قاضی)

تصویر

می خواهم طلبه شوم

پدر آیت الله قاضی ، مرحوم حجت الاسلام سید عبدالحسین قاضی، از روحانیون با تقوای شهرستان دزفول بود که علاوه بر روحانی بودن ، به امر تجارت نیز اشتغال داشتند.

روزی که از فرزند نوجوانش، سید مجدالدین، پرسید : آیا می خواهی وارد کسوت روحانیت شوی یا در نظر داری امر تجارت را در پیش بگیری ؟ پس از اینکه از فرزندش پاسخ شنید که اگر به من اجازه بدهید قصد دارم به درس و تحصیل طلبگی اشتغال داشته باشم ضمن خوشحالی از این پاسخ ، سختی های راه طلبگی را با او در میان نهاد واز همین دوران بود که نوجوان او با توکل به خدا و دعای خیر پدر و مادر پرهیزکارش به عالم طلبگی روی آورد. (حجت الاسلام والمسلمین سیدمحمدعلی قاضی)

فرزندت آینده درخشانی خواهد داشت

یک روز مرحوم آیت الله قاضی برایم تعریف می کرد که روزی به همراه مرحوم پدرم به دیدار عالم ربانی مرحوم سیدمحمدعلی نجفی دزفولی رفتیم . آن عارف وارسته و مجتهد بزرگ پرسش هایی از درس صرف و نحو، مطرح کردند که به خوبی پاسخ ایشان را عرض کردم. ایشان به من آفرین گفتند و سپس رو به مرحوم پدرم کرده و فرمودند : از فرزندت مراقبت کامل نمایید که ایشان آینده درخشانی خواهد داشت. (ابوالقاسم شیخ زاده رشیدیو

دوران کودکی

از همان کودکی دقیق بوداز خصوصیات دوره کودکی ونوجوانی آیت الله قاضی این بود که حتی بازی های کودکانه ایشان توأم با دقت و به دور از لغو و بیهودگی بود. گاه ، به عنوان سرگرمی  به همراه همسالان خود، خشت هایی با دست خود می ساخت و با دقت و حوصله تمام اقدام به خانه سازی در ابعاد یک ماکت می نمود . (سیدمحمدقاضی)

 در منزل اذان می گفتبیشتر همسایگان منزل پدری آیت الله قاضی یعنی ساکنان محله قلعه قدیمی دزفول به یاد دارند آیت الله قاضی در حالی که نوجوان بود ، در هنگام نماز صبح ، با صدای دلنشین و زیبای خویش ، اذان می گفت و همسایگان پس از شنیدن آن نوای پاک و نورانی به مسجد می شتافتند و در ماه های مبارک رمضان، با آن طنین گرم و آسمانی بود که افطار می کردند و یا در هنگام سحری ، نیت روزه می نمودند. (زهرا بیگدلی

   خدایا! اخلاص ! اخلاص !

---

خدایا! اخلاص ! اخلاص !

و می دانم ای خدا ، می دانم که برای عشق زیستن و برای زیبائی و خیر ، مطلق بودن ، چگونه آدمی را به مطلق می برد، چگونه اخلاص این وجود نسبی را ، این موجود حقیری را که مجموعه ای از احتیاج هاست و ضعف ها و انتظار ها ، “مطلق “می کند!

در برابر بیشمار جاذبه ها و دعوت ها و ضرر ها و خطر ها و ترس ها و وسوسه ها و توسل ها و تقرب ها و تکیه گاه ها و امید ها و توفیق ها و شکست ها و شادی ها و غمهای همه حقیر - که پیرامون وجود ما را احاطه کرده اند و دمادم ما را بر خود می لرزانند ، و همچون انبوهی از گرگ ها و روبا ه ها و کرکس ها و کرم ها ، بر مردار «بودن » ما ریخته اند، با یک خود خواهی عظیم انقلابی ، که معجزه ی ذکر است و زاده ی کشف ِ بندگی ِ فروتنانه ی ِ خویشتن ِ خدایی ِ انسان است- ناگهان عصیان می کند ، عصیانی که با انتخاب ِ تسلیم ِ مطلق به حقیقت ِ مطلق ، فرا می رسد و از عمق ِ فطرت شعله می کشد و سپس با تیغ ِ بوداوار ِ بی نیازی و بی پیوندی و تنهایی ، “مجرد “می شود و آنگاه از بودا فراتر می رود و با دو تازیانه ی «نداشتن »و نخواستن همه ی آن جانوران آدم خوار را از پیرامون ِ انسان بودن خویش می تاراند و آنگاه، آزاد ، سبکبار، غسل کرده و طاهر ، پاک و پارسا، «خود »شده و «مجرد»و «رستگار» ! انسان شده و بی نیاز ، به بلند ترین قله ی ِ رفیع معراج ِ تنهایی می رسد و آنجا همه ی «من» های دروغین و زشت را ، که گوری است بر جنازه ی شهید ِ آن من ِ راستین و زیبا و خوب ، که همیشه در آن مدفون است و از چشم خویش نیز مجهول و از یاد خویش نیز فراموش ، فرو می ریزد،

با «ذکر» ، با «جهاد ِ بزرگ» و با «مردن پیش از مرگ» از درون ، به هجرت آغاز می کند ، هجرت از آنکه هست ، به سوی آنکه باید باشد.

تا…

به اخلاص میرسد و «بودنِ آدمی »به خلوص !خالص شدن برای او بروی او ،

اخلاص: «یکتایی»!

آری ، یک توئی !

آنگاه اینچنین «بنده ی خاشع »، که به بندگی خدا گونه ای شده است در زمین و اینچنین «دوستی خاکی»،

که در دوست داشتن ، خدائی شده است ، چه ! دوست داشتن اگر به اخلاص رسیده باشد ، دوست را با دوست مانند می کند

از زندگی زنده تر است و از خوشبختی جدی تر!

نیاز ، هراس، چشم داشت ، حق شناسی ، حق کشی ، خطر ، امنیت ، سود و زیان ، دشمنی ها و دوستی ها ، نفرین ها و آفرین ها ، شکست ها و توفیق ها ، شادی ها و غم ها…

که گرگ ها و کرکس هایی بودند ، وحشی و آدم خوار ، اکنون حشراتی شده اند بازیچه ی حقیر ِ مرد!

و مرد «جزیره ای در خویش »

در اقیانوس ِ وجود،

تنها و به خویش ،

اقلیمی از چهار سو ، محدود به خویش ، بی خطر ِ موج ،بی نیاز ِ ساحل

نیل به آب ، اما بی آلایش ِ آب ،

شکفته و گسترده در زیر بارش خورشید ، مکنده ی آفتاب!

و اکنون اوست که می تواند زندگی کند ،

تنها با طعام ِ عقیده و شراب ِ جهاد.

و بمیرد «شهیدوار»،

به همان زیبایی و درستی و آزادگی ، که زندگی می کند ، و اوست که چون صوفی نیست «شیعه» است ، بودائی نیست«مسلمان »است.

در همین معراج ِ تجرد نمی ماند ، باز می گردد ، به سوی خاک، بسوی خلق ، با کوله بار سنگین ِ مسئولیت:

بار سنگین ِ امانت،

تا بنگرد بر چهره ی یتیمی که بر او ، به خشونت ، تشر زده اند ، بر گرده ی اسیری که بر آن ، تازیانه ، خط ِ کبود ِ ستمی نقش کرده و بر گرسنه ی خاموشی که شرم ، مجال ِ مستمندی به وی نمی دهدو… بر نسلی که قربانی می شود و بر عصری که قهرمان می جوید و بر هر چه در زیر ِ آسمان می گذرد …

و او برای از دست دادن ، برای رنج کشیدن ، برای تحمل کردن و برای مردن تردید ندارد!

مرگ-

نه حلاج وار : “مرگی پاک ، در راهی پوک”

که علی وار : برای خشنودی ِ خدا یعنی در خدمت به خلق، برای او تنها کاری است در زندگی که خود نیز از آن سود می برد!

و علی ، تا لبه ی زهر اگین ِ پولاد را د پرده های مغزش حس می کند ، احساس می کند که بار سنگین آن امانتی که آسمان و و زمین و کوه های سنگ را می شکست ، از دوشش افتاد ، آزاد شد ! از شوق گوئی مژده ای را فریاد می کشد :

” به خداوند کعبه ، رها شدم ! “